ارسال به دوست  نسخه چاپي 

یارانه‌ای که نانش نه ارزان است و نه مأکول...

سال‌ها است دولت با هدف حمایت از اقشار آسیب‌پذیر، اقدام به پرداخت یارانه به گندم، آرد و نان می‌نماید. به گفته مسئولین، سالانه 200 هزار میلیارد تومان یارانه جهت تأمین گندم در کشور پرداخت می‌شود که این یارانه برای تأمین نان ارزان و مأکول در اختیار مردم قرار می‌گیرد. میانگین سرانه مصرف روزانه نان مردم کشور ما 320 گرم است.

 

اما نکته‌ای که در این «ارزان و مأکول» نهفته، این است که نانی که به پای مردم نوشته شده، نه ارزان است و نه مأکول! ارزان نیست چون نانوا برای توجیه‌پذیری اقتصادی پخت و عرضه نان مجبور است از وزن چانه کم کند و مأکول نیست چون اقتصاد نانوا اجازه نمی‌دهد که با افزایش چندین برابری قیمت افزودنی‌ها، خمیرمایه، هزینه‌های محیطی و دستمزدها، طرحی برای کیفیت نان اجرا کند. پس 60 درصد سبد غذایی مردم که نان است و دولت برایش هزینه می‌کند، نه جایگاهی در اقتصاد خانوار دارد و نه تأمین‌کننده سلامت مردم است.

چه بسا بی‌انگیزگی و فشار اقتصادی که بر گرده نانوا است، موجب اهمال بیشتر در پخت و عرضه نان می‌شود. حال دولت به جای چاره‌اندیشی سریع برای تغییر روش‌های حمایتی در این دور باطلی که سال‌ها است درگیر آن شده، طرح‌هایی برای سلامت‌محور شدن یا غنی‌سازی اجرا می‌کند که ماهیت خود طرح بسیار عالی است اما شرایط و بایدها و نبایدها در اجرای طرح به خوبی بررسی نمی‌شود؛ مثل طرح غنی‌سازی آرد با آهن و اسید فولیک که مطالعات و بررسی‌های لازم را نداشت و حتی خروجی طرح و نتایج و پیامدهای آن مورد بررسی قرار نگرفت.

در حال حاضر نیز دولت طرح نان سلامت‌محور را در استان‌های مختلف اجرایی می‌کند اما باز هم بهترین راه برای ارتقای سلامت در تولید و عرضه آرد و نان، یکسان‌سازی نرخ و ایجاد فضای رقابتی در تولید است که می‌تواند بازار تولید را به سمت تولید نان مأکول، کیفی و سالم که مورد تقاضای بازار مصرف است، هدایت کند.

 

خبرنگار: ندا کاظمی ترکی